پول پارو کردن هم مثل هر کار دیگری اصولی دارد و با فکر و خیال به دست نمی آید. در واقع اصل ماجرا این است که آنچه آدم ها را به دو دسته افراد معمولی و پول دار تقسیم می کند، طرز تفکر است (باور) و نه فکر و خیال.


۱. آدم های فقیر فکر می کنند پول چرک کف دست و ریشه همه بدی هاست، در حالیکه از نظر پولدار ها فقر ریشه همه بدی هاست.


۲. آدم های فقیر توجه به خود را بد می دانند، در حالیکه از نظر افراد پولدار توجه به خود نوعی پرهیزکاری است.


۳. آدم های فقیر فکر می کنند همه چیز شانسی و الله بختکی است، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند زندگی یعنی جنبش و حرکت و عمل.


۴. آدم های فقیر فکر می کنند راه ثروتمند شدن از مسیر تحصیلات رسمی و َآکادمیک می گذرد، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند برای پول دار شدن باید در دانش یا مهارت خاصی استاد بود.


۵. آدم های فقیر در خاطرات گذشته درجا می زنند، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند آینده را باید دید.


۶. آدم های فقیر می خواهند با احساسات و جوگیری به پول برسند، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند بهترین راه رسیدن به پول منطقی فکر کردن است.


۷. آدم های فقیر معمولا برای کسب درآمد کارهایی را انجام می دهند که دوست ندارند، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند برای پولدار شدن باید کاری را با عشق و علاقه انجام داد.


۸. آدم های فقیر سطح توقعاتشان پایین است و در نتیجه ناامیدی به سراغشان نمی آید، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند زندگی یعنی چالش و کلنجار رفتن با مشکلات بزرگ.


۹. آدم های فقیر فکر می کنند باید کار خاصی انجام داد تا به ثروت کلان رسید، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند برای کسب ثروت خود فرد باید چیزی در چنته داشته باشد.


۱۰. آدم های فقیر فکر می کنند برای پولدار شدن باید سرمایه خوب اولیه داشت، در حالیکه از نظر افراد ثروتمند در قدم اول باید از پول دیگران استفاده کرد.